domingo, 30 de octubre de 2011

plaf


Calla, calla, C-A-L-L-A!!! No quiero oírte, no quiero que digas nada más!! Nada más JODER!! No vas a conseguir que cambie. NO! Crees que por decir cuatro mierda bonitas voy a bajar? No tienes ni puta idea de porque estoy aquí, capullo!
Ni lo entenderías.
Ni te lo imaginas.
Tu puto cerebro no es capaz de procesar esto. Tu puto cerebro solo procesa la tele, gilipollas. Así que olvídate de persuadirme o de que me haga entender. CALLA!
plaf!!

y justo un instante antes de estamparse contra el suelo, justo cuando aquella nariz aguileña que tanto le gustaba estaba a punto de rozar el suelo, solo justo en ese instante sabia que por primera vez algo le había salido como había planeado.




Y se rió.

jueves, 27 de octubre de 2011

Fill de puta


De que serveix tot? Joder, de que collons serveix tot! Va digam-ho! Bah, no ho saps. Perque la puta resposta es que tota aquesta merda no serveix ni ha servit per a res! I no ho vols ni pensar, tens pànic si penses aixo. Au, ves a casa amb el teu cotxe car i mira la puta tele.
Prefereixes pensar que la merda de llibres que llegeixes, la música que escoltes, la feina que fas i totes les merdes que fas serveixen per a alguna cosa... pero no es aixi fill de puta.
Estas aquí de casualitat, no per fer alguna cosa.
Aixi que el que fas o deixes de fer m'importa una merda... de fet aixo es l'únic que ens uneix. Als dos ens la porta fluixa el que faci o deixi de fer l'altre. Pero el teu motiu es la puta enveja, no fos cas de que em compres una tele més gran que la teva... aixo si que t'interessa.

I ara mira't aquí, no et res. Lligat a una puta cadira vella, en una merda de magatzem abandonat que ningú sap on es. Si es que fins i tot deuries tenir planejada la teva puta mort. Segur pensaves que seria en un hospital car, envoltat dels 'teus', que ja tindries pagat un bon taüt... Doncs no, fill de la gran puta. Moriras aquí... i ara.

sábado, 22 de octubre de 2011

La copa de Europa

Ahora pienso que no merece la pena,
arriesgarme traerá más problemas.
Así que elijo
lo que tengo más cerca.
Por lo menos tendré la certeza
de que existo,
de que puedo decidir,
de que elijo por mí,
sólo por mí.



La copa de Europa - Los Planetas

lunes, 17 de octubre de 2011


Cuando no te puedas mantener en pie,
y ya no te quede nada por beber.
Y tengas que volver,
y tengas que volver.
Y tienes tanto que explicar
que no te pienso escuchar.
Y no sepas que hacer,
y no sepas que hacer.
Y lo que tienes que decir
es algo que no quiero oír.

 

viernes, 7 de octubre de 2011

De negro absoluto nos fundíamos con la noche

Andábamos por la ciudad de memoria.
De negro absoluto nos fundíamos con la noche.
Alcohol y química corrían por la venas a punto de estallar.
Las cuatro de la mañana siempre nos había parecido muy temprano.
No nos importaban los demás, solo nosotros, solo yo.
En la discoteca la música nunca nos gustaba, pero teníamos que estar allí.
En un rincón.
Hablábamos de todo como podíamos. Las ideas salían solas.
Todo el mundo nos observaba pero nadie se atrevía con nosotros.
Alcohol y química nos sostenían.
Nada era más fuerte.
Taxis parados con superioridad. Billetes de más.
Placer en grupo y desnudos. Sofá, mesa, suelo, baño.
Yo contigo, tu conmigo, ella contigo.
Sudor, semen, alcohol y química.
Reventados de placer unos encima de los otros hasta que salia el Sol.
Dormíamos todos con todos hasta que no podíamos más.
Zumo, agua, pasta, tomate, carne.  

lunes, 3 de octubre de 2011

Desert


Escrit el 27 de novembre del 2010

Desert es l’únic que puc veure, perque tampoc hi ha res més a veure al voltant meu. Només sorra i més sorra formant algunes petites dunes.
Sona una d’aquelles cançons del meu grup favorit. No sona massa fort però suficient per sentir-la amb claredat.
Aquí falla alguna cosa. Com he arribat fins aquí? No recordava res.

Condueixo un cotxe. Es de nit. Ara sona la mateixa cançó però molt més forta, més real. Vaig per una carretera que no m’és desconeguda. La reconec, es una de les entrades a la ciutat. Miro per la finestra i la veig il·luminada al fons mentre traço una lleugera corba. La música sona realment molt forta.

Alguna cosa continua fallant i no descobreixo que es. De fet només penso que alguna cosa falla, res més. No m’ho qüestiono ni hi penso. Només se que alguna cosa falla.

Por

Por, por, por, molta por. Por irracional. Por enorme. Por sense cap mena de sentit. Por que se'm fica ben endins. Por gegantina. Por immensa. Por infinita. Por gran com un autobús. Por solar. Por de nen petit. Por de color vermell i negre. Por de color groc i negre. Por incommensurable. Por de nits molt fosques. Por de nàufrags perduts al mig del mar. Por desconeguda....
Por.

I que millor que tot aixo per pensar i tirar endavant.  

I de fons només sentia els mil insectes...

Amb els comandaments fora de servei m'abocava a una mort segura però llarga, si volia.
La nau seguia una trajectòria aleatòria decidida per la força d'atracció de diferents planetes. Jo ja no controlava res..
En aquella cabina no podia fer res, cap moviment fora del normal.
La radio tampoc funcionava, només s'escoltava un soroll de fons, com de mil insectes movent-se.
Mai em trobarien.

Desapareixeria en la foscor, sol. Mai seria recordat per que no existia. Tot aixo era secret.
Ningú allà abaix sabia el que passava realment. Ni ho sabrien mai. La tele els hi diu el que han de creure.
Aquí a dalt la veritat era bastant més diferent. I crua.

Lluitem per seguir vius, per no desaparèixer. Defensàvem tot el que havíem estat, érem i seriem. De que haurien servit milions d'anys d'existència si ningú ens recordava?

Mai vaig poder escollir tot aixo...
Aquesta vida. Aquesta solitud. Aquest final.

En el millor dels casos flotaria per la immensitat de l'univers per sempre.

...